Bitmesini istemediğim 3 kitabım var. Genel olarak aynı mekanlarda geçip, aynı dönemi anlatıyorlar.
1950-1960 arası Beyoğlu. Rumların henüz bizleri bırakıp gitmediği, Tarlabaşının girmeye korkulan sokaklarının olmadığı, Kilise çanlarının Ezan seslerine karıştığı, Paskalya'da müslümanların Rum-Ermeni komşularına kutlama ziyaretinde bulunduğu buna karşılıkta Ramazan ve Kurban bayramında bu komşuların kendilerine iade-i ziyaret yaptığı muhteşem yıllar..
Bu üç kitabı aynı anda okuyorum ama nasıl? Bir kere üçünün de bitmesini kesinlikle istemiyorum bu yüzden önce birini bir süre okuyorum bırakıyorum diğerine geçiyorum sonra diğerine... Böylelikle ilk okuduğumla son okuduğum arasında 1,5-2 ay gibi bir zaman geçiyor ve ben ilk okuduğumun bazı yerlerini hatırlamayıp en azından 3-5 sayfa öncesinden başlıyorum. Hatta bazen bu süre uzun olduğunda 15-20 sayfa evvelden başladığımda oluyor.Böylelikle kitapların bitmesini geciktiriyorum aklımca.
Benim kaçırdığım yaşamayı, görmeyi, hissetmeyi çok istediğim o güzel zamanları bu kitaplarda bir nebze olsun hissediyor. adı geçen sokaklar, mekanlar hakkında araştırma yapıyor, bugün hala duruyorlar mı diye bakıyorum. Hatta bu kitaplardan bulduğum ve daha evvel adını bile bilmediğim birçok han , mekan keşfettim , ziyaret ettim.Ve bu kitaplarda adı geçen ve hala ayakta olan o güzelim mekanlardan bazıları bugün AVM denilen iğrençliğin pençesinde bir bir kapanıyor. Bugünde Rebul Eczanesinin 28 Haziranda kapanıp farklı bir yere geçeceğini okuyunca çok üzüldüm. Artık Rum kızı Eleni'nin Türk sevgilisi ile birlikte girip eline batan kıymığı çıkarttıkları o caanım Rebul Eczanesi olmayacak.
Birileri ellerinde olan en fazla 100 yıllık binaları, yapıları dünya mirası listesine sokup korumaya alırken bizler yüzyıllar öncesinden sapasağlam kalan yapılarımızı, mekanlarımızı yirmi birinci yüzyıl saçmalığına kurban verip yıkıp, harap edip , yakıp yerlerine çirkin, sevimsiz ,soğuk binalar dikiyoruz. Ve yıktığımız , yerle bir ettiğimiz her yapı beraberinde yaşanmışlıkları anıları da götürüyor....
26 Haziran 2014 Perşembe
5 Haziran 2014 Perşembe
Yağmur-Cuma-Turşu
Kokular hiç unutulmazmış. Yağmurlu puslu havaların kendine has kokusuda bana bir çok anıyı anımsatıyor. Sürekli gözümün önüne getiriyor. Yağmurlu bir Cuma günü hatırlıyorum. Ama hava bugünkü gibi ılık değil kış.
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

