Bitmesini istemediğim 3 kitabım var. Genel olarak aynı mekanlarda geçip, aynı dönemi anlatıyorlar.
1950-1960 arası Beyoğlu. Rumların henüz bizleri bırakıp gitmediği, Tarlabaşının girmeye korkulan sokaklarının olmadığı, Kilise çanlarının Ezan seslerine karıştığı, Paskalya'da müslümanların Rum-Ermeni komşularına kutlama ziyaretinde bulunduğu buna karşılıkta Ramazan ve Kurban bayramında bu komşuların kendilerine iade-i ziyaret yaptığı muhteşem yıllar..
Bu üç kitabı aynı anda okuyorum ama nasıl? Bir kere üçünün de bitmesini kesinlikle istemiyorum bu yüzden önce birini bir süre okuyorum bırakıyorum diğerine geçiyorum sonra diğerine... Böylelikle ilk okuduğumla son okuduğum arasında 1,5-2 ay gibi bir zaman geçiyor ve ben ilk okuduğumun bazı yerlerini hatırlamayıp en azından 3-5 sayfa öncesinden başlıyorum. Hatta bazen bu süre uzun olduğunda 15-20 sayfa evvelden başladığımda oluyor.Böylelikle kitapların bitmesini geciktiriyorum aklımca.
Benim kaçırdığım yaşamayı, görmeyi, hissetmeyi çok istediğim o güzel zamanları bu kitaplarda bir nebze olsun hissediyor. adı geçen sokaklar, mekanlar hakkında araştırma yapıyor, bugün hala duruyorlar mı diye bakıyorum. Hatta bu kitaplardan bulduğum ve daha evvel adını bile bilmediğim birçok han , mekan keşfettim , ziyaret ettim.Ve bu kitaplarda adı geçen ve hala ayakta olan o güzelim mekanlardan bazıları bugün AVM denilen iğrençliğin pençesinde bir bir kapanıyor. Bugünde Rebul Eczanesinin 28 Haziranda kapanıp farklı bir yere geçeceğini okuyunca çok üzüldüm. Artık Rum kızı Eleni'nin Türk sevgilisi ile birlikte girip eline batan kıymığı çıkarttıkları o caanım Rebul Eczanesi olmayacak.
Birileri ellerinde olan en fazla 100 yıllık binaları, yapıları dünya mirası listesine sokup korumaya alırken bizler yüzyıllar öncesinden sapasağlam kalan yapılarımızı, mekanlarımızı yirmi birinci yüzyıl saçmalığına kurban verip yıkıp, harap edip , yakıp yerlerine çirkin, sevimsiz ,soğuk binalar dikiyoruz. Ve yıktığımız , yerle bir ettiğimiz her yapı beraberinde yaşanmışlıkları anıları da götürüyor....
26 Haziran 2014 Perşembe
5 Haziran 2014 Perşembe
Yağmur-Cuma-Turşu
Kokular hiç unutulmazmış. Yağmurlu puslu havaların kendine has kokusuda bana bir çok anıyı anımsatıyor. Sürekli gözümün önüne getiriyor. Yağmurlu bir Cuma günü hatırlıyorum. Ama hava bugünkü gibi ılık değil kış.
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
2 Nisan 2014 Çarşamba
Jacquie Lawson
Sanırım 3-4 yıl önce keşfettim Jacquie Lawson'ın sitesini. Kendisi İngiltere kırsalında tamda benim hayal ettiğim gibi bir hayat sürmekte. 3-4 kişiden oluşan ekibiyle olağanüstü tebrik ve bayram e-kartları hazırlıyorlar. Bi ara sitelerine yıllık 12$ gibi bir ücretle abone olmuştum ama bir işe yaramadı o kartları yollayabileceğim kimse yoktu çünkü.
Bu yüzden üyeliğimi yinelemedim. Arada girip yeni bir şeyler var mı diye göz atıyorum. Paskalya zamanı yaklaştığından yeni paskalya kartları yapmışlar. Müziklerde muhteşem çoğu bilindik geleneksel ezgiler. Ama Mike diye ekibinden biri var bu bildiğimiz ezgileri öyle farklı öyle güzel uyarlıyor ki hayran kalıyorum.
Bu kartları izlerken müzikleri dinlerken gerçekten böyle yerler böyle bir yaşam var mı diye düşünürdüm . Sonra kadının hayat hikayesini yaşadığı yeri biraz araştırdığımda zaten kartlarına konu olan köpeğin kendi köpeği olduğunu, yemyeşil kırların , olağanüstü katedrallerin kendi yaşadığı kasabada olduğunu öğrendiğimde baya bi kıskandım ve özendim.
Şanslı kadın vesselam:(
Buyrun en sevdiğim e-kartı.
http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3291501&path=83563
Bu yüzden üyeliğimi yinelemedim. Arada girip yeni bir şeyler var mı diye göz atıyorum. Paskalya zamanı yaklaştığından yeni paskalya kartları yapmışlar. Müziklerde muhteşem çoğu bilindik geleneksel ezgiler. Ama Mike diye ekibinden biri var bu bildiğimiz ezgileri öyle farklı öyle güzel uyarlıyor ki hayran kalıyorum.
Bu kartları izlerken müzikleri dinlerken gerçekten böyle yerler böyle bir yaşam var mı diye düşünürdüm . Sonra kadının hayat hikayesini yaşadığı yeri biraz araştırdığımda zaten kartlarına konu olan köpeğin kendi köpeği olduğunu, yemyeşil kırların , olağanüstü katedrallerin kendi yaşadığı kasabada olduğunu öğrendiğimde baya bi kıskandım ve özendim.
Şanslı kadın vesselam:(
Buyrun en sevdiğim e-kartı.
http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3291501&path=83563
20 Mart 2014 Perşembe
Dingil Dingin
Dinginlik. Bana hep dingil sözünü çağrıştırır.Ama ihtiyacım olan şey bu dingil insanlardan, dingil yerden kurtulup dinginliğe kavuşmak.
Off çok zor..
Off çok zor..
11 Mart 2014 Salı
Berkin
14 yaşında bir can 269 gündür verdiği hayat mücadelesini bu sabah kaybetti. Kaybeden o değildi elbet. Ona, ailesine bu zulmü görenler baştan kaybetmişlerdi. Ve ben 14 yaşında bir oğulun hayatını yaşayamadan bu dünyadan göçüp gittiği bugün kendi mutsuzluklarımı buradan yayınlayacak kadar onursuz olamam. Berkinin yasını tutmaktayım sadece hepsi bu....
4 Mart 2014 Salı
Shakespeare ve teselli
9 gün 9 koca gün... Geçermi? Bilmem En kötüsüde insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır demiş üstat Shakespeare. Bende sürekli içimden teselli cümleleri kuruyorum kendime. Sabahın körü daha akşam olurmu , bu hafta geçermi , nasıl geçer soruları beynimi yiyor. İçimde yine o nefret ettiğim taş gibi oturan nefes aldırmayan büyük sıkıntı. Haftasonu biraz dinginlik yaşamak istiyorum bu boğucu şehirden kaçıp yaşlı insanlarla vakit geçirmek istiyorum. Onların koskoca ömürlerinin tükenmişliğinin hikayesini dinlemek istiyorum. Sıcak soba başında battaniyeyi dizlerime çekip çocukluğuma dönmek istiyorum.Önümüzdeki hafta bugün daha umutla daha heyecanla yazmam için dua ediyorum. Shakespeare kim bilir sen ne acılar çektin , kendinden başka seni teselli edecek kimsen yokmuydu seninde bu güzel sözleri söyledin.
2 Mart 2014 Pazar
Karga'ya kaldığımız yerden devam edeceğiz vakti gelince. Onun öncesinde beni bekleyen çok zorlu, muhtemelen bir sürü can sıkıcı olayın yaşanacağı (hatta yaşanmaya başladığı) bir haftaya girdim. Hafta sonu fena değildi. Hepte şikayet etmeyelim değil mi? Ama her güzel şey gibi çabuk geçti. Pazartesi günümün pazar günümden farkının olmadığı pazar gece uykularımın bölünmediği ve içimde taş gibi oturan sıkıntılarla uyanmadığım sabahlarımın olacağı günleri de görecek miyim acep? O günler geldiğinde başka sıkıntılar mı baş gösterecek bugünleri mi arayacağım yoksa bilemiyorum. Ama herkes içinde olduğu kötü durumu hayatının en zor günü sanırmış ya bende öyle.
"30 lu yaşlarıma sesleniyorum" diye başlayan fena halde gıcık olduğum bir reklam var. Neymiş dere tepe gezecekmiş her yeri, toplantıları işi falan bahane etmeyecekmiş. Oh ne güzel İstanbul bizde gezsek ama biz dert etmesek te iş bizi dert ediyor yakamızı beyaz yakalı adamlar rahat bırakmıyor.Serbest saatlerde çalışma özgürlüğü diye bir şey var mesela. Bize neden hiç denk gelmedi? Neden sabahtan akşama kadar birilerinin senin olmanı istediği, sana sürekli saçma sapan işleri dikte ettiği sıkıcı ofislerde oturmak zorundayız ?
Umarım o istediğim olumlu değişiklikler gerçekleşecek ve bende huzura ereceğim. Ve o zaman çok uzakta olmasın ne olur:(
"30 lu yaşlarıma sesleniyorum" diye başlayan fena halde gıcık olduğum bir reklam var. Neymiş dere tepe gezecekmiş her yeri, toplantıları işi falan bahane etmeyecekmiş. Oh ne güzel İstanbul bizde gezsek ama biz dert etmesek te iş bizi dert ediyor yakamızı beyaz yakalı adamlar rahat bırakmıyor.Serbest saatlerde çalışma özgürlüğü diye bir şey var mesela. Bize neden hiç denk gelmedi? Neden sabahtan akşama kadar birilerinin senin olmanı istediği, sana sürekli saçma sapan işleri dikte ettiği sıkıcı ofislerde oturmak zorundayız ?
Umarım o istediğim olumlu değişiklikler gerçekleşecek ve bende huzura ereceğim. Ve o zaman çok uzakta olmasın ne olur:(
26 Şubat 2014 Çarşamba
Karga-II
Tüm kuşların özgürce uçtuğu dilediği yere gidebildiği sanılır ama bizim kargacık bilindiği kadar özgür değilmiş maalesef. Ayaklarında, kendisinden başkalarının göremediği bir tür pranga varmış. Ne zaman kaçıp uçmak istese başka diyarlara bu prangalar birden ayaklarını bağlar, sımsıkı kilitlenirmiş. Çaresiz olduğu yerde kalakalırmış.Aslında kaçmak kurtulmak için bazen içinde inanılmaz bir istek duyarmış. Bu isteğin kaybolmasına izin vermeden son bir hamle yapmak istese de prangalar baskın çıkarmış.
Hayal kurmayı severmiş bizimkisi. En çok hayal ettiği ise, şöyle etrafında doğadan başka kimselerin olmadığı , dallarının göğe erdiği büyük, heybetli bir ağaçta, küçücük bir yuvasının olmasıymış.Aza kanaat eden tiplerdenmiş, sahip olduğu şeyler için şükreden. Ama son zamanlarda şükredecek pek fazla birşey bulamıyormuş. Yinede vazgeçmiyormuş ama teşekkür etmekten şükretmekten.Sabırla bekliyormuş hayallerinin gerçekleşmesini. "Hepsi olmasa da en azından bir kısmı gerçek olsa" diye geçiriyormuş içinden "çok şey istemiyorum ki:( "
Tek başına yaşıyor , hayatına pek fazla kimsenin girmesine izin vermiyormuş ki zaten çevresinde de dikkat çekmemeye çalıştığını söylemiş idik. Ama bazen öyle zamanlarda öyle yerlerde fark edilip öne çıkarmış ki işte o an okyanusun ortasında, fırtınanın göbeğinde kalmış tahta bir salda olup okyanusun dibini boylamayı dilermiş.İletişim kurmakta zorlanmaz ama kurmayı hiç istemezmiş kimseyle.Yalnız kalabildiği, kimsenin ona birşeyler sormadığı , kimseye hesap vermek zorunda kalmadığı nadir zamanlarda etrafındaki seslerin hepsinin olabildiğince susturur, beynine sessiz olmasını emredermiş. İşte bunu başarabildiği tek an derin uykuya dalabildiği gecenin geç saatleriymiş.
Hayal kurmayı severmiş bizimkisi. En çok hayal ettiği ise, şöyle etrafında doğadan başka kimselerin olmadığı , dallarının göğe erdiği büyük, heybetli bir ağaçta, küçücük bir yuvasının olmasıymış.Aza kanaat eden tiplerdenmiş, sahip olduğu şeyler için şükreden. Ama son zamanlarda şükredecek pek fazla birşey bulamıyormuş. Yinede vazgeçmiyormuş ama teşekkür etmekten şükretmekten.Sabırla bekliyormuş hayallerinin gerçekleşmesini. "Hepsi olmasa da en azından bir kısmı gerçek olsa" diye geçiriyormuş içinden "çok şey istemiyorum ki:( "
Tek başına yaşıyor , hayatına pek fazla kimsenin girmesine izin vermiyormuş ki zaten çevresinde de dikkat çekmemeye çalıştığını söylemiş idik. Ama bazen öyle zamanlarda öyle yerlerde fark edilip öne çıkarmış ki işte o an okyanusun ortasında, fırtınanın göbeğinde kalmış tahta bir salda olup okyanusun dibini boylamayı dilermiş.İletişim kurmakta zorlanmaz ama kurmayı hiç istemezmiş kimseyle.Yalnız kalabildiği, kimsenin ona birşeyler sormadığı , kimseye hesap vermek zorunda kalmadığı nadir zamanlarda etrafındaki seslerin hepsinin olabildiğince susturur, beynine sessiz olmasını emredermiş. İşte bunu başarabildiği tek an derin uykuya dalabildiği gecenin geç saatleriymiş.
25 Şubat 2014 Salı
Karga
Bir varmış bir yokmuş. Geceleri bile sokaklarının dolu ve gürültülü olduğu, insanların hatta sokak hayvanlarının bile yere bakarak yürüdüğü, reklam panolarında bile gülümsemeyi göremeyeceğiniz kirli bir şehirde , bu şartlarda ayakta kalmaya çalışan minik mi minik bir karga yaşarmış.Yaşadığı şehrin karasına bakıp kendini ak hissedermiş bu kargacık ama şükredermiş renginin karalığına.Saklanmayı hiç kimseler tarafından fark edilmemeyi kabuğuna çekilmeyi pek bi severmiş çünkü. Siyah rengi de zaten karanlık olan bu şehirde saklanmasını kolaylaştırırmış. Aslında en sevdiği renk griymiş karganın. Gri bir gökyüzü mesela bayılırmış.Hele birde ardından gök gürültüsü ve şimşek geldi mi değmeyin keyfine.Ama çok sevdiği bu keyfi çok az yaşarmış karga.Şehir çoğu zaman kasvetli gri-siyahi bir renge bulansa da bu karganın sevdiği türden bir renk değilmiş.Sahteymiş herşeyden önce. Birilerinin siyahla beyazı karıştırıp suni bir gri ile gökyüzünü boyadığını düşünür ve bu sahteliğe prim vermezmiş.
Günlerden bir gün diye başlayan bir hikayesinin olmasını çok istermiş kargacık. Ama her günü bir diğer sıkıcı ve can yakıcı gününün tekrarıymış.Umudunu giderek kaybetmekteymiş. Bir seferinde yol kenarında sessiz sakin dış dünyayı izlediği anlardan birinde umut ile ilgili konuşan iki insanın sözleri kulağına çalınmış. "Umut tehlikeli birşeydir" diyormuş diğerinden daha yaşlıca olan kadın.Karga çok doğru diye düşünmüş.Umut olsada olmasada olması gereken oluyor zaten. Kendini kandırma demiş sonra içindeki ses kargaya. Madem herşey olacağına varacak bu kadar kötümser karamsar olmanın ne anlamı var o zaman boşver sal gitsin .Çok istermiş karga "Carpe Diem" felsefesiyle yaşamayı .Ancak bu pek mümkün gözükmemekle beraber günü yaşamak bir yana geçmişindeki keyifli geçen anların bile keyfini hiç süremezmiş.
Kimi zaman (çoğu zaman) gökyüzünde yükselip yükselip hızla aşağıya, hayatında ters giden her şeye sivri gagasıyla hızla çarpmak istermiş. Yükselirmişte... Ama her yükselişinde cesareti biraz daha kaybolur kendine tek bir iyi söz söylemeyen iç sesinin esiri olur ve vazgeçermiş.Yükselirken harcadığı enerjinin tükenmesine mi yansın, korkularından kurtulamadığına mı bilemezmiş.Çaresiz son kalan enerjisi ile yaşadığı dünyaya söve söve geri gelirmiş yaşadığı yere.
Günlerden bir gün diye başlayan bir hikayesinin olmasını çok istermiş kargacık. Ama her günü bir diğer sıkıcı ve can yakıcı gününün tekrarıymış.Umudunu giderek kaybetmekteymiş. Bir seferinde yol kenarında sessiz sakin dış dünyayı izlediği anlardan birinde umut ile ilgili konuşan iki insanın sözleri kulağına çalınmış. "Umut tehlikeli birşeydir" diyormuş diğerinden daha yaşlıca olan kadın.Karga çok doğru diye düşünmüş.Umut olsada olmasada olması gereken oluyor zaten. Kendini kandırma demiş sonra içindeki ses kargaya. Madem herşey olacağına varacak bu kadar kötümser karamsar olmanın ne anlamı var o zaman boşver sal gitsin .Çok istermiş karga "Carpe Diem" felsefesiyle yaşamayı .Ancak bu pek mümkün gözükmemekle beraber günü yaşamak bir yana geçmişindeki keyifli geçen anların bile keyfini hiç süremezmiş.
Kimi zaman (çoğu zaman) gökyüzünde yükselip yükselip hızla aşağıya, hayatında ters giden her şeye sivri gagasıyla hızla çarpmak istermiş. Yükselirmişte... Ama her yükselişinde cesareti biraz daha kaybolur kendine tek bir iyi söz söylemeyen iç sesinin esiri olur ve vazgeçermiş.Yükselirken harcadığı enerjinin tükenmesine mi yansın, korkularından kurtulamadığına mı bilemezmiş.Çaresiz son kalan enerjisi ile yaşadığı dünyaya söve söve geri gelirmiş yaşadığı yere.
24 Şubat 2014 Pazartesi
Aslında bütün sorun insanların sevmedikleri şeyleri yapmak istemelerinden kaynaklanıyor.
Bu böyle olmasa hiçbir sorun da olmayacak.Bu sabah ekşi'de okuduğum pazartesi sendromu ile ilgili girilen entrylerde hemen hemen herkesin ortak noktası bu. İşini sevmemek.
İşini sevmedinmi ister p.tesi olsun ister cuma farketmiyor. Tüm günler sana işkence.
Birde sevdiğin işi bekide ömrün boyunca yapamayacağının inancı eklendimi, değmeyin sendromun keyfine.
Okuyoruz orda burda. Efendim yıllarca bankacılık yaptı yok broker olarak çalıştı sonra günün birinde pılı pırtıyı toplayıp egeye yerleşti. Artık orada yaşıyor butik otel açmış stresten dertten faizlerden hesap kitaptan uzak sakin huzurlu bir hayat yaşıyor.
Alla alla nasıl oluyor o? Biz neden o kadar istememize rağmen gidemiyor yaşayamıyoruz o hayatı?
O butik otel bir bancacılık maaşıyla açılabiliyormu? Nedense böyle kişilerin açtıkları otellerde o yörenin en kazık en burnu havada yerleri oluyor. Sen değil öyle bir yer açmak bu zatı muhteremlerin açtıkları yerlerde bi kahve bile içemiyorsun vesselam.
Kimse bana martaval okumasın 17 yıldır çalışıyorum bir dikili ağacım bile yok aldığım maaş bir holdingdeki sekreterden bile daha az ama yaptığım iş aldığım sorumluluk omuzlarıma yüklenen yük sekreterin bakmak zorunda olduğu telefonlarla kıyaslandığında biri bit biri deve.
Benim gibi milyonlarca kişi var. Anadan babadan bir mal mülkte olmadığı için böyle gelmiş böyle gidecek gibi görünüyor. Umudumuz şans oyunları:)
Toscana Güneşi mi ne o filmdeki kadına ne çok özenirim mesela.
Sağlık olsun ne diyelim...
Bu böyle olmasa hiçbir sorun da olmayacak.Bu sabah ekşi'de okuduğum pazartesi sendromu ile ilgili girilen entrylerde hemen hemen herkesin ortak noktası bu. İşini sevmemek.
İşini sevmedinmi ister p.tesi olsun ister cuma farketmiyor. Tüm günler sana işkence.
Birde sevdiğin işi bekide ömrün boyunca yapamayacağının inancı eklendimi, değmeyin sendromun keyfine.
Okuyoruz orda burda. Efendim yıllarca bankacılık yaptı yok broker olarak çalıştı sonra günün birinde pılı pırtıyı toplayıp egeye yerleşti. Artık orada yaşıyor butik otel açmış stresten dertten faizlerden hesap kitaptan uzak sakin huzurlu bir hayat yaşıyor.
Alla alla nasıl oluyor o? Biz neden o kadar istememize rağmen gidemiyor yaşayamıyoruz o hayatı?
O butik otel bir bancacılık maaşıyla açılabiliyormu? Nedense böyle kişilerin açtıkları otellerde o yörenin en kazık en burnu havada yerleri oluyor. Sen değil öyle bir yer açmak bu zatı muhteremlerin açtıkları yerlerde bi kahve bile içemiyorsun vesselam.
Kimse bana martaval okumasın 17 yıldır çalışıyorum bir dikili ağacım bile yok aldığım maaş bir holdingdeki sekreterden bile daha az ama yaptığım iş aldığım sorumluluk omuzlarıma yüklenen yük sekreterin bakmak zorunda olduğu telefonlarla kıyaslandığında biri bit biri deve.
Benim gibi milyonlarca kişi var. Anadan babadan bir mal mülkte olmadığı için böyle gelmiş böyle gidecek gibi görünüyor. Umudumuz şans oyunları:)
Toscana Güneşi mi ne o filmdeki kadına ne çok özenirim mesela.
Sağlık olsun ne diyelim...
10 Şubat 2014 Pazartesi
Bugün Pazartesi ben yine ertesi günün stresini yaşayarak bölük pörçük uykularla geçen bir geceden sonra yine burdayım.Geçtiğimiz hafta hafta içi zar zor aldığım ama telefonlarla burnumdan gelen iznimde sabah 10-11 sularında sahilde köpekleriyle dolaşan, koşan, yürüyen insanlar gördüm.
Mesai saatinde orada rahat rahat sabah sporlarını yapıyorlardı. Hiç aceleleri yok gibiydiler. Yetişmek zorunda oldukları bir otobüs, hemen göndermeleri gereken acil cevap beklenen bir e-mailleri , nerdesin diye sürekli beyinlerini kemiren patron ve müdürleri yoktu belli ki.Son derecede sağlıklı görünüyorlar üstelik bu sağlıklarını korumak için spor yapacak zamana da sahiptiler.
Yaş ortalamalarıda öyle yüksek değil 30-40 arası yani ununu elemiş eleğini asmış insanlar değil.
Şanslı insanlar vesselam..
Mesai saatinde orada rahat rahat sabah sporlarını yapıyorlardı. Hiç aceleleri yok gibiydiler. Yetişmek zorunda oldukları bir otobüs, hemen göndermeleri gereken acil cevap beklenen bir e-mailleri , nerdesin diye sürekli beyinlerini kemiren patron ve müdürleri yoktu belli ki.Son derecede sağlıklı görünüyorlar üstelik bu sağlıklarını korumak için spor yapacak zamana da sahiptiler.
Yaş ortalamalarıda öyle yüksek değil 30-40 arası yani ununu elemiş eleğini asmış insanlar değil.
Şanslı insanlar vesselam..
3 Şubat 2014 Pazartesi
Yine yeni bir haftaya başladık. Bakalım bize neler gösterecek.Bugünlük en büyük stresim derdim önümüzdeki 4 gün için izin almak. Zor ve sıkıntılı bir süreç. Hayat bu kadar zor olmamalı başka yerlerde başka insanlar için hiç problem edilmeyecek , olmaması gerçekleşmemesi için bir neden olmayan konular bizim hayatımızda büyük sorun oluyor. Sistemin getirdiği bir şey olsa gerek. Diğerlerinin sistemi her ne ise bende o sistemin bir parçası olmak istiyorum.
İyi düşün iyi olsun iyi düşün iyi olsun deneyelim bakalım gün içinde olacakmı ?
27 Ocak 2014 Pazartesi
Çekpas
Bi adam var bizim işyerinde kanser hastası o hastane senin bu hastane benim koşturup duruyor adamcağız. Yaşıda 50 nin üzerinde bakıyorum şimdi işyeri tolerans gösteriyor ona giriş çıkış saati yok, izin alıp gitmesi sorun olmuyor , tabi bunda patronun eski ve yakın bir arkadaşı olmasının etkisi büyük.Adamcağız 55 yaşına kadar çalış didin , ihtiyacı olmamasına rağmen , hasta olmasına rağmen hala çalışıyor. Hep böylemidir hayat o bireysel emeklilik reklamlarında gösterilen mutlu emeklilikler olmaz mı hiç benim yurdumda . Neden yurt dışına kültür turuna çıkmış Türkleri görmeyiz hiç de Norveçli, İsveçli,Alman ve Uzak doğulu yaşlıları görürüz hep.
Bu nasıl bir sistem, nasıl bir hayat şekli. Kanuni hakkım olan yıllık iznimden kalan 2-3 günümü kullanabilmek için on gün öncesinden patrona bunu nasıl söylerim, ya izin vermezsenin stresini yaşamak zorundamıyım ben?
En mutlu günlerimden biri olması gerekirken neden dışardaki kar havasındanda daha karanlık bugün yüreğim?
Uyuz Pazartesi , uyuz Salı, uyuz Çarşamba, Uyuz Perşembe Uyuz Cuma .....
Ya nankörlük yapıyorum diyorum bazen kendimede. İsmi lazım değil kodomanların sıkça görüldüğü, bir kahveye 25 TL verilen kafelerin yer aldığı güzide İstanbul'umuzun güzide Avrupa yakasında bulunan bir alışveriş merkezinde temizlikçilik yapan bir gencin konuşmalarına denk geldim tvde. Türkçesi bence anlaşılıyordu ama sanki o çocuğun hatası imiş yada hataymış gibi çocuk konuştukça alttanda ukalaca Türkçe altyazı geçiyordu. Ben burada çalışmaya başladıktan sonra birtek şeyi öğrendim diyordu soğuk yağmur altında yerleri çekpas yaparken. Zenginle fakir arasındaki uçurumun ne denli büyük olduğunu öğrendim.
Bir yandan kendisini her yarım saatte denetlemeye gelen patron yalakası müdürlerin azarlarına maruz kalırken,bir yandan da çöp arabasıyla Ferrarisinin yolundan gittiği için zengin züppelerden fırça yiyordu.İçinde (pardon dışında) çalıştığı AVM nin bir mağazasından kalem almak için bile sanırım en az 1 hafta çalışması gerekiyordu.
Sonuç evet nankörüm. Ama vicdanı olan bir nankör.
Bu nasıl bir sistem, nasıl bir hayat şekli. Kanuni hakkım olan yıllık iznimden kalan 2-3 günümü kullanabilmek için on gün öncesinden patrona bunu nasıl söylerim, ya izin vermezsenin stresini yaşamak zorundamıyım ben?
En mutlu günlerimden biri olması gerekirken neden dışardaki kar havasındanda daha karanlık bugün yüreğim?
Uyuz Pazartesi , uyuz Salı, uyuz Çarşamba, Uyuz Perşembe Uyuz Cuma .....
Ya nankörlük yapıyorum diyorum bazen kendimede. İsmi lazım değil kodomanların sıkça görüldüğü, bir kahveye 25 TL verilen kafelerin yer aldığı güzide İstanbul'umuzun güzide Avrupa yakasında bulunan bir alışveriş merkezinde temizlikçilik yapan bir gencin konuşmalarına denk geldim tvde. Türkçesi bence anlaşılıyordu ama sanki o çocuğun hatası imiş yada hataymış gibi çocuk konuştukça alttanda ukalaca Türkçe altyazı geçiyordu. Ben burada çalışmaya başladıktan sonra birtek şeyi öğrendim diyordu soğuk yağmur altında yerleri çekpas yaparken. Zenginle fakir arasındaki uçurumun ne denli büyük olduğunu öğrendim.
Bir yandan kendisini her yarım saatte denetlemeye gelen patron yalakası müdürlerin azarlarına maruz kalırken,bir yandan da çöp arabasıyla Ferrarisinin yolundan gittiği için zengin züppelerden fırça yiyordu.İçinde (pardon dışında) çalıştığı AVM nin bir mağazasından kalem almak için bile sanırım en az 1 hafta çalışması gerekiyordu.
Sonuç evet nankörüm. Ama vicdanı olan bir nankör.
23 Ocak 2014 Perşembe
Ne zaman ne zaman....
Burda geçirdiğim her gün ömrümden 2 yıl götürüyor bu hesaba göre maksimum 1,5 ay ömrüm kaldı dedim bugün.
Ne zaman kurtulurum, ne zaman düşlediğim hayal ettiğim işi yapmaya başlarım , yada ne zaman çalışmaya ihtyacım kalmayacak kadar param olur ve hayatımı mutlu sakin huzurlu ve sağlıklı geçiririm bilmem ama bildiğim tekşey var gemileri yakıp hadi eyvallah deyip ceketimi alıp çıkacağım gün yakındır. Mecburiyetlerden katlanıyor insan hayatındaki pek çok şeye. Seni ezerek, bilmediğin anlamadığın işleri sana yükleyip üstüne üstlük yanlış yaparsın cezasını çekersin dikte ederek akılları sıra verdikleri üç kuruş paranın karşılığını senden almış oluyorlar.İşi bilmeyip el üstünde tutulanlar ise sinirleri daha bir geriyor. Başlarım ulan işinede kağıdına da küreğinede deyip bide Allah ne verdiyse sövüp gitmek var ya olmuyor işte. Borç harç gelecek kaygısı hiç bitmiyor. Herkes şanslı doğmuyor benim şanssızlığım ise dünyanın yaşam seviyesi yüksek ülkelerinden birinde doğmamış ve yaşamıyor olmam .Yurt dışına çıktıkça kendi ülkemden, ülkemin insanında daha bi, nefret eder oldum . Buralara ait olmadığımı iliklerime kadar hissediyorum ama çivi gibi çakmışlar buraya beni kımıldayamıyorum.
Ayşe Arman ne demiş kimse okumazsa ben okurum benim kide o hesap .
Ne zaman kurtulurum, ne zaman düşlediğim hayal ettiğim işi yapmaya başlarım , yada ne zaman çalışmaya ihtyacım kalmayacak kadar param olur ve hayatımı mutlu sakin huzurlu ve sağlıklı geçiririm bilmem ama bildiğim tekşey var gemileri yakıp hadi eyvallah deyip ceketimi alıp çıkacağım gün yakındır. Mecburiyetlerden katlanıyor insan hayatındaki pek çok şeye. Seni ezerek, bilmediğin anlamadığın işleri sana yükleyip üstüne üstlük yanlış yaparsın cezasını çekersin dikte ederek akılları sıra verdikleri üç kuruş paranın karşılığını senden almış oluyorlar.İşi bilmeyip el üstünde tutulanlar ise sinirleri daha bir geriyor. Başlarım ulan işinede kağıdına da küreğinede deyip bide Allah ne verdiyse sövüp gitmek var ya olmuyor işte. Borç harç gelecek kaygısı hiç bitmiyor. Herkes şanslı doğmuyor benim şanssızlığım ise dünyanın yaşam seviyesi yüksek ülkelerinden birinde doğmamış ve yaşamıyor olmam .Yurt dışına çıktıkça kendi ülkemden, ülkemin insanında daha bi, nefret eder oldum . Buralara ait olmadığımı iliklerime kadar hissediyorum ama çivi gibi çakmışlar buraya beni kımıldayamıyorum.
Ayşe Arman ne demiş kimse okumazsa ben okurum benim kide o hesap .
15 Ocak 2014 Çarşamba
Max Vanderburg
Günlerini o karanlık ve soğuk bodrum katında geçirirken üst kat koridorundan gelen gün ışığı ve dışarıdaki havayı küçük bir kızın ağzından dinlemek kendisini yaşama bağlıyordu.Benim hayatımda sahip olduğum en büyük nimetten (özgürlük) yoksun olmasının dışında ona özenmiyor değilim.
Liesel ile ortak birçok özellikleri çıkıyor gün geçtikçe ama bende Max ile ortak özelliklerimizi fark ediyorum okudukça.
*Tüm her şeyi arkasında bırakarak çıkıp gitmiş buna mecbur kalmış ve pişmanlıkları var.
Bende gitmiştim bir keresinde ailemi hemde bırakmamam gereken bir durumda kaçıp gittim annemin gözyaşları hala peşimi bırakmaz.Sonrasında benimle dargın konuşan sesi de kulaklarımı.
*Gelecekten umudu yok.
Benimde yok hatta geleceği görmek için isteğim bile yok denebilir.Ömrümün sonuna dek yaptığım hatalar ve tek düze yaşamım mutsuzluğum ana kaynağı olacak.
*Hayal kuruyor arada ama bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini biliyor.
Beyhude hayallerim var benimde ancak hayaller bunların gerçekleşeceğine kendinizi inandırdığınız zaman güzeldir, benimse gerçekleşmeyeceklerine dair inancım tam.Beynimi fazla zorlamaya da gerek yok bu yüzden.
*Sağlığının gün be gün bozulduğunun o rutubetli ve karanlık bodrum katının onu her gün öldürdüğünün farkında.
Bundan en fazla 5 sene sonra sağ dizimde bir protez ile dolaşacağımın ve bunu geciktirmek için hiçbir şey yapmadığımın (yapamadığımın) bende farkındayım.
Onu tanıdıkça eminim bu liste uzayıp gidecek.
Yinede sana çok özeniyorum Max Vanderburg.
Liesel ile ortak birçok özellikleri çıkıyor gün geçtikçe ama bende Max ile ortak özelliklerimizi fark ediyorum okudukça.
*Tüm her şeyi arkasında bırakarak çıkıp gitmiş buna mecbur kalmış ve pişmanlıkları var.
Bende gitmiştim bir keresinde ailemi hemde bırakmamam gereken bir durumda kaçıp gittim annemin gözyaşları hala peşimi bırakmaz.Sonrasında benimle dargın konuşan sesi de kulaklarımı.
*Gelecekten umudu yok.
Benimde yok hatta geleceği görmek için isteğim bile yok denebilir.Ömrümün sonuna dek yaptığım hatalar ve tek düze yaşamım mutsuzluğum ana kaynağı olacak.
*Hayal kuruyor arada ama bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini biliyor.
Beyhude hayallerim var benimde ancak hayaller bunların gerçekleşeceğine kendinizi inandırdığınız zaman güzeldir, benimse gerçekleşmeyeceklerine dair inancım tam.Beynimi fazla zorlamaya da gerek yok bu yüzden.
*Sağlığının gün be gün bozulduğunun o rutubetli ve karanlık bodrum katının onu her gün öldürdüğünün farkında.
Bundan en fazla 5 sene sonra sağ dizimde bir protez ile dolaşacağımın ve bunu geciktirmek için hiçbir şey yapmadığımın (yapamadığımın) bende farkındayım.
Onu tanıdıkça eminim bu liste uzayıp gidecek.
Yinede sana çok özeniyorum Max Vanderburg.
9 Ocak 2014 Perşembe
Her ne kadar mutsuz şovalye dediysekte bence hayatlarından memnundular. En azından bizlerden daha mutlu oldukları kesin. Trafik yok bi kere al sana mutluluğa ilk adım! Anlamadığın, anlamak istemediğin ve yapmak zorunda kaldığın hesap kitap gerektiren zoraki dayatılan öğretiler yok.
Ha diyeceksin ki savaş var ölüm riski var belki tepesinde çekilmez bir kral -kraliçe var. Olsun taş devrindede yaşasan bu riskler hep var olacak kaçışın yok.
Şu Camelot denen yer gerçektede varmı yoksa bir İngiliz ütopyasımı bilmem.Haritada yeri gösterilemiyor beyaz perdeye mallzeme olsun diye uyduruldu diyenlerde var ama ateş olmayan yerden duman çıkmaz Kral Arthur 6. yüzyılda Kelt şairlerince dile getirildi diye yazıyor Wiki'de. Dolayısıyla Arthur var ise Camelot'ta vardı.
Ha diyeceksin ki savaş var ölüm riski var belki tepesinde çekilmez bir kral -kraliçe var. Olsun taş devrindede yaşasan bu riskler hep var olacak kaçışın yok.
Şu Camelot denen yer gerçektede varmı yoksa bir İngiliz ütopyasımı bilmem.Haritada yeri gösterilemiyor beyaz perdeye mallzeme olsun diye uyduruldu diyenlerde var ama ateş olmayan yerden duman çıkmaz Kral Arthur 6. yüzyılda Kelt şairlerince dile getirildi diye yazıyor Wiki'de. Dolayısıyla Arthur var ise Camelot'ta vardı.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

