Bitmesini istemediğim 3 kitabım var. Genel olarak aynı mekanlarda geçip, aynı dönemi anlatıyorlar.
1950-1960 arası Beyoğlu. Rumların henüz bizleri bırakıp gitmediği, Tarlabaşının girmeye korkulan sokaklarının olmadığı, Kilise çanlarının Ezan seslerine karıştığı, Paskalya'da müslümanların Rum-Ermeni komşularına kutlama ziyaretinde bulunduğu buna karşılıkta Ramazan ve Kurban bayramında bu komşuların kendilerine iade-i ziyaret yaptığı muhteşem yıllar..
Bu üç kitabı aynı anda okuyorum ama nasıl? Bir kere üçünün de bitmesini kesinlikle istemiyorum bu yüzden önce birini bir süre okuyorum bırakıyorum diğerine geçiyorum sonra diğerine... Böylelikle ilk okuduğumla son okuduğum arasında 1,5-2 ay gibi bir zaman geçiyor ve ben ilk okuduğumun bazı yerlerini hatırlamayıp en azından 3-5 sayfa öncesinden başlıyorum. Hatta bazen bu süre uzun olduğunda 15-20 sayfa evvelden başladığımda oluyor.Böylelikle kitapların bitmesini geciktiriyorum aklımca.
Benim kaçırdığım yaşamayı, görmeyi, hissetmeyi çok istediğim o güzel zamanları bu kitaplarda bir nebze olsun hissediyor. adı geçen sokaklar, mekanlar hakkında araştırma yapıyor, bugün hala duruyorlar mı diye bakıyorum. Hatta bu kitaplardan bulduğum ve daha evvel adını bile bilmediğim birçok han , mekan keşfettim , ziyaret ettim.Ve bu kitaplarda adı geçen ve hala ayakta olan o güzelim mekanlardan bazıları bugün AVM denilen iğrençliğin pençesinde bir bir kapanıyor. Bugünde Rebul Eczanesinin 28 Haziranda kapanıp farklı bir yere geçeceğini okuyunca çok üzüldüm. Artık Rum kızı Eleni'nin Türk sevgilisi ile birlikte girip eline batan kıymığı çıkarttıkları o caanım Rebul Eczanesi olmayacak.
Birileri ellerinde olan en fazla 100 yıllık binaları, yapıları dünya mirası listesine sokup korumaya alırken bizler yüzyıllar öncesinden sapasağlam kalan yapılarımızı, mekanlarımızı yirmi birinci yüzyıl saçmalığına kurban verip yıkıp, harap edip , yakıp yerlerine çirkin, sevimsiz ,soğuk binalar dikiyoruz. Ve yıktığımız , yerle bir ettiğimiz her yapı beraberinde yaşanmışlıkları anıları da götürüyor....
Mutsuz Şovalye
26 Haziran 2014 Perşembe
5 Haziran 2014 Perşembe
Yağmur-Cuma-Turşu
Kokular hiç unutulmazmış. Yağmurlu puslu havaların kendine has kokusuda bana bir çok anıyı anımsatıyor. Sürekli gözümün önüne getiriyor. Yağmurlu bir Cuma günü hatırlıyorum. Ama hava bugünkü gibi ılık değil kış.
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
Siyah beyaz tv önünde yere serilmiş bir örtü üzerinde pazardan alınmış lahana,havuç, domates, kereviz ve sarımsaklar serilmiş turşu kurmak için ayıklanıyor. Kereviz yaprağının kokusu odayı sarmış. Sobadan gelen çıtır çıtır sesler tvde şu anda adını anımsamakta çok zorlandığım dizinin seslerine karışıyor. Bir adam var dizide yaşlıca ama bakımlı gözlüklü, kel her daim kravat ve takımla gezen iyi kalpli bir adam. Birde kız torun var. Küçük bir kız 6-7 bilemedin 8 yaşlarında sanırım hindistan dizisi. Bloywood yapımı saçma sapanlardan değil ama konusu olan dramatik ve kaliteli bir dizi. Her Cuma öğlene doğru yayınlanıyor be biz annemle o diziye yetişmek için sabahtan pazarımızı yapıp hızlıca eve dönüyoruz.
Ne güzel günler.......
2 Nisan 2014 Çarşamba
Jacquie Lawson
Sanırım 3-4 yıl önce keşfettim Jacquie Lawson'ın sitesini. Kendisi İngiltere kırsalında tamda benim hayal ettiğim gibi bir hayat sürmekte. 3-4 kişiden oluşan ekibiyle olağanüstü tebrik ve bayram e-kartları hazırlıyorlar. Bi ara sitelerine yıllık 12$ gibi bir ücretle abone olmuştum ama bir işe yaramadı o kartları yollayabileceğim kimse yoktu çünkü.
Bu yüzden üyeliğimi yinelemedim. Arada girip yeni bir şeyler var mı diye göz atıyorum. Paskalya zamanı yaklaştığından yeni paskalya kartları yapmışlar. Müziklerde muhteşem çoğu bilindik geleneksel ezgiler. Ama Mike diye ekibinden biri var bu bildiğimiz ezgileri öyle farklı öyle güzel uyarlıyor ki hayran kalıyorum.
Bu kartları izlerken müzikleri dinlerken gerçekten böyle yerler böyle bir yaşam var mı diye düşünürdüm . Sonra kadının hayat hikayesini yaşadığı yeri biraz araştırdığımda zaten kartlarına konu olan köpeğin kendi köpeği olduğunu, yemyeşil kırların , olağanüstü katedrallerin kendi yaşadığı kasabada olduğunu öğrendiğimde baya bi kıskandım ve özendim.
Şanslı kadın vesselam:(
Buyrun en sevdiğim e-kartı.
http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3291501&path=83563
Bu yüzden üyeliğimi yinelemedim. Arada girip yeni bir şeyler var mı diye göz atıyorum. Paskalya zamanı yaklaştığından yeni paskalya kartları yapmışlar. Müziklerde muhteşem çoğu bilindik geleneksel ezgiler. Ama Mike diye ekibinden biri var bu bildiğimiz ezgileri öyle farklı öyle güzel uyarlıyor ki hayran kalıyorum.
Bu kartları izlerken müzikleri dinlerken gerçekten böyle yerler böyle bir yaşam var mı diye düşünürdüm . Sonra kadının hayat hikayesini yaşadığı yeri biraz araştırdığımda zaten kartlarına konu olan köpeğin kendi köpeği olduğunu, yemyeşil kırların , olağanüstü katedrallerin kendi yaşadığı kasabada olduğunu öğrendiğimde baya bi kıskandım ve özendim.
Şanslı kadın vesselam:(
Buyrun en sevdiğim e-kartı.
http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3291501&path=83563
20 Mart 2014 Perşembe
Dingil Dingin
Dinginlik. Bana hep dingil sözünü çağrıştırır.Ama ihtiyacım olan şey bu dingil insanlardan, dingil yerden kurtulup dinginliğe kavuşmak.
Off çok zor..
Off çok zor..
11 Mart 2014 Salı
Berkin
14 yaşında bir can 269 gündür verdiği hayat mücadelesini bu sabah kaybetti. Kaybeden o değildi elbet. Ona, ailesine bu zulmü görenler baştan kaybetmişlerdi. Ve ben 14 yaşında bir oğulun hayatını yaşayamadan bu dünyadan göçüp gittiği bugün kendi mutsuzluklarımı buradan yayınlayacak kadar onursuz olamam. Berkinin yasını tutmaktayım sadece hepsi bu....
4 Mart 2014 Salı
Shakespeare ve teselli
9 gün 9 koca gün... Geçermi? Bilmem En kötüsüde insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır demiş üstat Shakespeare. Bende sürekli içimden teselli cümleleri kuruyorum kendime. Sabahın körü daha akşam olurmu , bu hafta geçermi , nasıl geçer soruları beynimi yiyor. İçimde yine o nefret ettiğim taş gibi oturan nefes aldırmayan büyük sıkıntı. Haftasonu biraz dinginlik yaşamak istiyorum bu boğucu şehirden kaçıp yaşlı insanlarla vakit geçirmek istiyorum. Onların koskoca ömürlerinin tükenmişliğinin hikayesini dinlemek istiyorum. Sıcak soba başında battaniyeyi dizlerime çekip çocukluğuma dönmek istiyorum.Önümüzdeki hafta bugün daha umutla daha heyecanla yazmam için dua ediyorum. Shakespeare kim bilir sen ne acılar çektin , kendinden başka seni teselli edecek kimsen yokmuydu seninde bu güzel sözleri söyledin.
2 Mart 2014 Pazar
Karga'ya kaldığımız yerden devam edeceğiz vakti gelince. Onun öncesinde beni bekleyen çok zorlu, muhtemelen bir sürü can sıkıcı olayın yaşanacağı (hatta yaşanmaya başladığı) bir haftaya girdim. Hafta sonu fena değildi. Hepte şikayet etmeyelim değil mi? Ama her güzel şey gibi çabuk geçti. Pazartesi günümün pazar günümden farkının olmadığı pazar gece uykularımın bölünmediği ve içimde taş gibi oturan sıkıntılarla uyanmadığım sabahlarımın olacağı günleri de görecek miyim acep? O günler geldiğinde başka sıkıntılar mı baş gösterecek bugünleri mi arayacağım yoksa bilemiyorum. Ama herkes içinde olduğu kötü durumu hayatının en zor günü sanırmış ya bende öyle.
"30 lu yaşlarıma sesleniyorum" diye başlayan fena halde gıcık olduğum bir reklam var. Neymiş dere tepe gezecekmiş her yeri, toplantıları işi falan bahane etmeyecekmiş. Oh ne güzel İstanbul bizde gezsek ama biz dert etmesek te iş bizi dert ediyor yakamızı beyaz yakalı adamlar rahat bırakmıyor.Serbest saatlerde çalışma özgürlüğü diye bir şey var mesela. Bize neden hiç denk gelmedi? Neden sabahtan akşama kadar birilerinin senin olmanı istediği, sana sürekli saçma sapan işleri dikte ettiği sıkıcı ofislerde oturmak zorundayız ?
Umarım o istediğim olumlu değişiklikler gerçekleşecek ve bende huzura ereceğim. Ve o zaman çok uzakta olmasın ne olur:(
"30 lu yaşlarıma sesleniyorum" diye başlayan fena halde gıcık olduğum bir reklam var. Neymiş dere tepe gezecekmiş her yeri, toplantıları işi falan bahane etmeyecekmiş. Oh ne güzel İstanbul bizde gezsek ama biz dert etmesek te iş bizi dert ediyor yakamızı beyaz yakalı adamlar rahat bırakmıyor.Serbest saatlerde çalışma özgürlüğü diye bir şey var mesela. Bize neden hiç denk gelmedi? Neden sabahtan akşama kadar birilerinin senin olmanı istediği, sana sürekli saçma sapan işleri dikte ettiği sıkıcı ofislerde oturmak zorundayız ?
Umarım o istediğim olumlu değişiklikler gerçekleşecek ve bende huzura ereceğim. Ve o zaman çok uzakta olmasın ne olur:(
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

