Bi adam var bizim işyerinde kanser hastası o hastane senin bu hastane benim koşturup duruyor adamcağız. Yaşıda 50 nin üzerinde bakıyorum şimdi işyeri tolerans gösteriyor ona giriş çıkış saati yok, izin alıp gitmesi sorun olmuyor , tabi bunda patronun eski ve yakın bir arkadaşı olmasının etkisi büyük.Adamcağız 55 yaşına kadar çalış didin , ihtiyacı olmamasına rağmen , hasta olmasına rağmen hala çalışıyor. Hep böylemidir hayat o bireysel emeklilik reklamlarında gösterilen mutlu emeklilikler olmaz mı hiç benim yurdumda . Neden yurt dışına kültür turuna çıkmış Türkleri görmeyiz hiç de Norveçli, İsveçli,Alman ve Uzak doğulu yaşlıları görürüz hep.
Bu nasıl bir sistem, nasıl bir hayat şekli. Kanuni hakkım olan yıllık iznimden kalan 2-3 günümü kullanabilmek için on gün öncesinden patrona bunu nasıl söylerim, ya izin vermezsenin stresini yaşamak zorundamıyım ben?
En mutlu günlerimden biri olması gerekirken neden dışardaki kar havasındanda daha karanlık bugün yüreğim?
Uyuz Pazartesi , uyuz Salı, uyuz Çarşamba, Uyuz Perşembe Uyuz Cuma .....
Ya nankörlük yapıyorum diyorum bazen kendimede. İsmi lazım değil kodomanların sıkça görüldüğü, bir kahveye 25 TL verilen kafelerin yer aldığı güzide İstanbul'umuzun güzide Avrupa yakasında bulunan bir alışveriş merkezinde temizlikçilik yapan bir gencin konuşmalarına denk geldim tvde. Türkçesi bence anlaşılıyordu ama sanki o çocuğun hatası imiş yada hataymış gibi çocuk konuştukça alttanda ukalaca Türkçe altyazı geçiyordu. Ben burada çalışmaya başladıktan sonra birtek şeyi öğrendim diyordu soğuk yağmur altında yerleri çekpas yaparken. Zenginle fakir arasındaki uçurumun ne denli büyük olduğunu öğrendim.
Bir yandan kendisini her yarım saatte denetlemeye gelen patron yalakası müdürlerin azarlarına maruz kalırken,bir yandan da çöp arabasıyla Ferrarisinin yolundan gittiği için zengin züppelerden fırça yiyordu.İçinde (pardon dışında) çalıştığı AVM nin bir mağazasından kalem almak için bile sanırım en az 1 hafta çalışması gerekiyordu.
Sonuç evet nankörüm. Ama vicdanı olan bir nankör.
27 Ocak 2014 Pazartesi
23 Ocak 2014 Perşembe
Ne zaman ne zaman....
Burda geçirdiğim her gün ömrümden 2 yıl götürüyor bu hesaba göre maksimum 1,5 ay ömrüm kaldı dedim bugün.
Ne zaman kurtulurum, ne zaman düşlediğim hayal ettiğim işi yapmaya başlarım , yada ne zaman çalışmaya ihtyacım kalmayacak kadar param olur ve hayatımı mutlu sakin huzurlu ve sağlıklı geçiririm bilmem ama bildiğim tekşey var gemileri yakıp hadi eyvallah deyip ceketimi alıp çıkacağım gün yakındır. Mecburiyetlerden katlanıyor insan hayatındaki pek çok şeye. Seni ezerek, bilmediğin anlamadığın işleri sana yükleyip üstüne üstlük yanlış yaparsın cezasını çekersin dikte ederek akılları sıra verdikleri üç kuruş paranın karşılığını senden almış oluyorlar.İşi bilmeyip el üstünde tutulanlar ise sinirleri daha bir geriyor. Başlarım ulan işinede kağıdına da küreğinede deyip bide Allah ne verdiyse sövüp gitmek var ya olmuyor işte. Borç harç gelecek kaygısı hiç bitmiyor. Herkes şanslı doğmuyor benim şanssızlığım ise dünyanın yaşam seviyesi yüksek ülkelerinden birinde doğmamış ve yaşamıyor olmam .Yurt dışına çıktıkça kendi ülkemden, ülkemin insanında daha bi, nefret eder oldum . Buralara ait olmadığımı iliklerime kadar hissediyorum ama çivi gibi çakmışlar buraya beni kımıldayamıyorum.
Ayşe Arman ne demiş kimse okumazsa ben okurum benim kide o hesap .
Ne zaman kurtulurum, ne zaman düşlediğim hayal ettiğim işi yapmaya başlarım , yada ne zaman çalışmaya ihtyacım kalmayacak kadar param olur ve hayatımı mutlu sakin huzurlu ve sağlıklı geçiririm bilmem ama bildiğim tekşey var gemileri yakıp hadi eyvallah deyip ceketimi alıp çıkacağım gün yakındır. Mecburiyetlerden katlanıyor insan hayatındaki pek çok şeye. Seni ezerek, bilmediğin anlamadığın işleri sana yükleyip üstüne üstlük yanlış yaparsın cezasını çekersin dikte ederek akılları sıra verdikleri üç kuruş paranın karşılığını senden almış oluyorlar.İşi bilmeyip el üstünde tutulanlar ise sinirleri daha bir geriyor. Başlarım ulan işinede kağıdına da küreğinede deyip bide Allah ne verdiyse sövüp gitmek var ya olmuyor işte. Borç harç gelecek kaygısı hiç bitmiyor. Herkes şanslı doğmuyor benim şanssızlığım ise dünyanın yaşam seviyesi yüksek ülkelerinden birinde doğmamış ve yaşamıyor olmam .Yurt dışına çıktıkça kendi ülkemden, ülkemin insanında daha bi, nefret eder oldum . Buralara ait olmadığımı iliklerime kadar hissediyorum ama çivi gibi çakmışlar buraya beni kımıldayamıyorum.
Ayşe Arman ne demiş kimse okumazsa ben okurum benim kide o hesap .
15 Ocak 2014 Çarşamba
Max Vanderburg
Günlerini o karanlık ve soğuk bodrum katında geçirirken üst kat koridorundan gelen gün ışığı ve dışarıdaki havayı küçük bir kızın ağzından dinlemek kendisini yaşama bağlıyordu.Benim hayatımda sahip olduğum en büyük nimetten (özgürlük) yoksun olmasının dışında ona özenmiyor değilim.
Liesel ile ortak birçok özellikleri çıkıyor gün geçtikçe ama bende Max ile ortak özelliklerimizi fark ediyorum okudukça.
*Tüm her şeyi arkasında bırakarak çıkıp gitmiş buna mecbur kalmış ve pişmanlıkları var.
Bende gitmiştim bir keresinde ailemi hemde bırakmamam gereken bir durumda kaçıp gittim annemin gözyaşları hala peşimi bırakmaz.Sonrasında benimle dargın konuşan sesi de kulaklarımı.
*Gelecekten umudu yok.
Benimde yok hatta geleceği görmek için isteğim bile yok denebilir.Ömrümün sonuna dek yaptığım hatalar ve tek düze yaşamım mutsuzluğum ana kaynağı olacak.
*Hayal kuruyor arada ama bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini biliyor.
Beyhude hayallerim var benimde ancak hayaller bunların gerçekleşeceğine kendinizi inandırdığınız zaman güzeldir, benimse gerçekleşmeyeceklerine dair inancım tam.Beynimi fazla zorlamaya da gerek yok bu yüzden.
*Sağlığının gün be gün bozulduğunun o rutubetli ve karanlık bodrum katının onu her gün öldürdüğünün farkında.
Bundan en fazla 5 sene sonra sağ dizimde bir protez ile dolaşacağımın ve bunu geciktirmek için hiçbir şey yapmadığımın (yapamadığımın) bende farkındayım.
Onu tanıdıkça eminim bu liste uzayıp gidecek.
Yinede sana çok özeniyorum Max Vanderburg.
Liesel ile ortak birçok özellikleri çıkıyor gün geçtikçe ama bende Max ile ortak özelliklerimizi fark ediyorum okudukça.
*Tüm her şeyi arkasında bırakarak çıkıp gitmiş buna mecbur kalmış ve pişmanlıkları var.
Bende gitmiştim bir keresinde ailemi hemde bırakmamam gereken bir durumda kaçıp gittim annemin gözyaşları hala peşimi bırakmaz.Sonrasında benimle dargın konuşan sesi de kulaklarımı.
*Gelecekten umudu yok.
Benimde yok hatta geleceği görmek için isteğim bile yok denebilir.Ömrümün sonuna dek yaptığım hatalar ve tek düze yaşamım mutsuzluğum ana kaynağı olacak.
*Hayal kuruyor arada ama bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini biliyor.
Beyhude hayallerim var benimde ancak hayaller bunların gerçekleşeceğine kendinizi inandırdığınız zaman güzeldir, benimse gerçekleşmeyeceklerine dair inancım tam.Beynimi fazla zorlamaya da gerek yok bu yüzden.
*Sağlığının gün be gün bozulduğunun o rutubetli ve karanlık bodrum katının onu her gün öldürdüğünün farkında.
Bundan en fazla 5 sene sonra sağ dizimde bir protez ile dolaşacağımın ve bunu geciktirmek için hiçbir şey yapmadığımın (yapamadığımın) bende farkındayım.
Onu tanıdıkça eminim bu liste uzayıp gidecek.
Yinede sana çok özeniyorum Max Vanderburg.
9 Ocak 2014 Perşembe
Her ne kadar mutsuz şovalye dediysekte bence hayatlarından memnundular. En azından bizlerden daha mutlu oldukları kesin. Trafik yok bi kere al sana mutluluğa ilk adım! Anlamadığın, anlamak istemediğin ve yapmak zorunda kaldığın hesap kitap gerektiren zoraki dayatılan öğretiler yok.
Ha diyeceksin ki savaş var ölüm riski var belki tepesinde çekilmez bir kral -kraliçe var. Olsun taş devrindede yaşasan bu riskler hep var olacak kaçışın yok.
Şu Camelot denen yer gerçektede varmı yoksa bir İngiliz ütopyasımı bilmem.Haritada yeri gösterilemiyor beyaz perdeye mallzeme olsun diye uyduruldu diyenlerde var ama ateş olmayan yerden duman çıkmaz Kral Arthur 6. yüzyılda Kelt şairlerince dile getirildi diye yazıyor Wiki'de. Dolayısıyla Arthur var ise Camelot'ta vardı.
Ha diyeceksin ki savaş var ölüm riski var belki tepesinde çekilmez bir kral -kraliçe var. Olsun taş devrindede yaşasan bu riskler hep var olacak kaçışın yok.
Şu Camelot denen yer gerçektede varmı yoksa bir İngiliz ütopyasımı bilmem.Haritada yeri gösterilemiyor beyaz perdeye mallzeme olsun diye uyduruldu diyenlerde var ama ateş olmayan yerden duman çıkmaz Kral Arthur 6. yüzyılda Kelt şairlerince dile getirildi diye yazıyor Wiki'de. Dolayısıyla Arthur var ise Camelot'ta vardı.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)