26 Şubat 2014 Çarşamba

Karga-II

Tüm kuşların özgürce uçtuğu dilediği yere gidebildiği sanılır ama bizim kargacık bilindiği kadar özgür değilmiş maalesef. Ayaklarında, kendisinden başkalarının göremediği bir tür pranga varmış. Ne zaman kaçıp uçmak istese başka diyarlara bu prangalar birden ayaklarını bağlar, sımsıkı kilitlenirmiş. Çaresiz olduğu yerde kalakalırmış.Aslında kaçmak kurtulmak için bazen içinde inanılmaz bir istek duyarmış. Bu isteğin kaybolmasına izin vermeden son bir hamle yapmak istese de prangalar baskın çıkarmış.

Hayal kurmayı severmiş bizimkisi. En çok hayal ettiği ise, şöyle etrafında doğadan başka kimselerin olmadığı , dallarının göğe erdiği büyük, heybetli bir ağaçta, küçücük bir yuvasının olmasıymış.Aza kanaat eden tiplerdenmiş, sahip olduğu şeyler için şükreden. Ama son zamanlarda şükredecek pek fazla birşey bulamıyormuş. Yinede vazgeçmiyormuş ama teşekkür etmekten şükretmekten.Sabırla bekliyormuş hayallerinin gerçekleşmesini. "Hepsi  olmasa da en azından bir kısmı gerçek olsa" diye geçiriyormuş içinden "çok şey istemiyorum ki:( "
Tek başına yaşıyor , hayatına pek fazla kimsenin girmesine izin vermiyormuş ki zaten çevresinde de dikkat çekmemeye çalıştığını söylemiş idik. Ama bazen öyle zamanlarda öyle yerlerde fark edilip öne çıkarmış ki işte o an okyanusun ortasında, fırtınanın göbeğinde kalmış  tahta bir salda olup okyanusun dibini boylamayı dilermiş.İletişim kurmakta zorlanmaz ama kurmayı hiç istemezmiş kimseyle.Yalnız kalabildiği, kimsenin ona birşeyler sormadığı , kimseye hesap vermek zorunda kalmadığı nadir zamanlarda etrafındaki seslerin hepsinin olabildiğince susturur, beynine sessiz olmasını emredermiş. İşte bunu başarabildiği tek an derin uykuya dalabildiği gecenin geç saatleriymiş.



25 Şubat 2014 Salı

Karga

Bir varmış bir yokmuş. Geceleri bile sokaklarının dolu ve gürültülü olduğu, insanların hatta sokak hayvanlarının bile yere bakarak yürüdüğü, reklam panolarında bile gülümsemeyi göremeyeceğiniz kirli bir şehirde , bu şartlarda ayakta kalmaya çalışan minik mi minik bir karga yaşarmış.Yaşadığı şehrin karasına bakıp kendini ak hissedermiş bu kargacık ama şükredermiş renginin karalığına.Saklanmayı hiç kimseler tarafından fark edilmemeyi kabuğuna çekilmeyi pek bi severmiş çünkü. Siyah rengi de zaten karanlık olan bu şehirde saklanmasını kolaylaştırırmış. Aslında en sevdiği renk griymiş karganın. Gri bir gökyüzü mesela bayılırmış.Hele birde ardından gök gürültüsü ve şimşek geldi mi değmeyin keyfine.Ama çok sevdiği bu keyfi çok az yaşarmış karga.Şehir çoğu zaman kasvetli gri-siyahi bir renge bulansa da bu karganın sevdiği türden bir renk değilmiş.Sahteymiş herşeyden önce. Birilerinin siyahla beyazı karıştırıp suni bir gri ile gökyüzünü boyadığını düşünür ve bu sahteliğe prim vermezmiş.
Günlerden bir gün diye başlayan bir hikayesinin olmasını çok istermiş kargacık. Ama her günü bir diğer sıkıcı ve can yakıcı gününün tekrarıymış.Umudunu giderek kaybetmekteymiş. Bir seferinde  yol kenarında sessiz sakin  dış dünyayı izlediği anlardan birinde umut ile ilgili konuşan iki insanın sözleri kulağına çalınmış. "Umut tehlikeli birşeydir" diyormuş diğerinden daha yaşlıca olan kadın.Karga çok doğru diye düşünmüş.Umut olsada olmasada olması gereken oluyor zaten. Kendini kandırma demiş sonra içindeki ses kargaya. Madem herşey olacağına varacak bu kadar kötümser karamsar olmanın ne anlamı var o zaman boşver sal gitsin .Çok istermiş karga "Carpe Diem" felsefesiyle yaşamayı .Ancak bu pek mümkün gözükmemekle beraber günü yaşamak bir yana  geçmişindeki keyifli geçen anların bile keyfini hiç süremezmiş.

Kimi zaman (çoğu zaman) gökyüzünde yükselip yükselip hızla aşağıya, hayatında ters giden her şeye sivri gagasıyla hızla çarpmak istermiş. Yükselirmişte... Ama her yükselişinde cesareti biraz daha kaybolur kendine tek bir iyi söz söylemeyen iç sesinin esiri olur ve vazgeçermiş.Yükselirken harcadığı enerjinin tükenmesine mi yansın, korkularından kurtulamadığına mı bilemezmiş.Çaresiz son kalan enerjisi ile yaşadığı dünyaya söve söve geri gelirmiş yaşadığı yere.


24 Şubat 2014 Pazartesi

Aslında bütün sorun insanların sevmedikleri şeyleri yapmak istemelerinden kaynaklanıyor.
Bu böyle olmasa hiçbir sorun da olmayacak.Bu sabah ekşi'de okuduğum pazartesi sendromu ile ilgili girilen entrylerde  hemen hemen herkesin ortak noktası bu. İşini sevmemek.
İşini sevmedinmi ister p.tesi olsun ister cuma farketmiyor. Tüm günler sana işkence.
Birde sevdiğin işi  bekide ömrün boyunca yapamayacağının inancı eklendimi, değmeyin sendromun keyfine.
Okuyoruz orda burda. Efendim yıllarca bankacılık yaptı yok broker olarak çalıştı sonra günün birinde pılı pırtıyı toplayıp egeye yerleşti. Artık orada yaşıyor butik otel açmış stresten dertten faizlerden hesap kitaptan uzak sakin huzurlu bir hayat yaşıyor.
Alla alla nasıl oluyor o? Biz neden o kadar istememize rağmen gidemiyor yaşayamıyoruz o hayatı?
O butik otel bir bancacılık maaşıyla açılabiliyormu? Nedense böyle kişilerin açtıkları otellerde o yörenin en kazık en burnu havada yerleri oluyor. Sen değil öyle bir yer açmak bu zatı muhteremlerin açtıkları yerlerde bi kahve bile içemiyorsun vesselam.
Kimse bana martaval okumasın 17 yıldır çalışıyorum bir dikili ağacım bile yok aldığım maaş bir holdingdeki sekreterden bile daha az ama yaptığım iş aldığım sorumluluk omuzlarıma yüklenen yük  sekreterin bakmak zorunda olduğu telefonlarla kıyaslandığında biri bit biri deve.
Benim gibi milyonlarca kişi var. Anadan babadan bir mal mülkte olmadığı için böyle gelmiş böyle gidecek gibi görünüyor. Umudumuz şans oyunları:)
Toscana Güneşi mi ne o filmdeki kadına ne çok özenirim mesela.
Sağlık olsun ne diyelim...





10 Şubat 2014 Pazartesi

Bugün Pazartesi ben yine ertesi günün stresini yaşayarak bölük pörçük uykularla geçen bir geceden sonra yine burdayım.Geçtiğimiz hafta hafta içi zar zor aldığım ama telefonlarla burnumdan gelen iznimde sabah 10-11 sularında sahilde köpekleriyle dolaşan, koşan, yürüyen insanlar gördüm.
Mesai saatinde orada rahat rahat sabah sporlarını yapıyorlardı. Hiç aceleleri yok gibiydiler. Yetişmek zorunda oldukları bir otobüs,  hemen göndermeleri gereken acil cevap beklenen bir e-mailleri , nerdesin diye sürekli beyinlerini kemiren patron ve müdürleri yoktu belli ki.Son derecede sağlıklı görünüyorlar üstelik bu sağlıklarını korumak için spor yapacak zamana da sahiptiler.
Yaş ortalamalarıda öyle yüksek değil 30-40 arası yani ununu elemiş eleğini asmış insanlar değil.
Şanslı insanlar vesselam..

3 Şubat 2014 Pazartesi

Yine yeni bir haftaya başladık. Bakalım bize neler gösterecek.Bugünlük en büyük stresim derdim önümüzdeki 4 gün için izin almak. Zor ve sıkıntılı bir süreç. Hayat bu kadar zor olmamalı başka yerlerde başka insanlar için hiç problem edilmeyecek , olmaması gerçekleşmemesi için bir neden olmayan konular bizim hayatımızda büyük sorun oluyor. Sistemin getirdiği bir şey olsa gerek. Diğerlerinin sistemi her ne ise bende o sistemin bir parçası olmak istiyorum.
İyi düşün iyi olsun iyi düşün iyi olsun deneyelim bakalım gün içinde olacakmı ?