Karga'ya kaldığımız yerden devam edeceğiz vakti gelince. Onun öncesinde beni bekleyen çok zorlu, muhtemelen bir sürü can sıkıcı olayın yaşanacağı (hatta yaşanmaya başladığı) bir haftaya girdim. Hafta sonu fena değildi. Hepte şikayet etmeyelim değil mi? Ama her güzel şey gibi çabuk geçti. Pazartesi günümün pazar günümden farkının olmadığı pazar gece uykularımın bölünmediği ve içimde taş gibi oturan sıkıntılarla uyanmadığım sabahlarımın olacağı günleri de görecek miyim acep? O günler geldiğinde başka sıkıntılar mı baş gösterecek bugünleri mi arayacağım yoksa bilemiyorum. Ama herkes içinde olduğu kötü durumu hayatının en zor günü sanırmış ya bende öyle.
"30 lu yaşlarıma sesleniyorum" diye başlayan fena halde gıcık olduğum bir reklam var. Neymiş dere tepe gezecekmiş her yeri, toplantıları işi falan bahane etmeyecekmiş. Oh ne güzel İstanbul bizde gezsek ama biz dert etmesek te iş bizi dert ediyor yakamızı beyaz yakalı adamlar rahat bırakmıyor.Serbest saatlerde çalışma özgürlüğü diye bir şey var mesela. Bize neden hiç denk gelmedi? Neden sabahtan akşama kadar birilerinin senin olmanı istediği, sana sürekli saçma sapan işleri dikte ettiği sıkıcı ofislerde oturmak zorundayız ?
Umarım o istediğim olumlu değişiklikler gerçekleşecek ve bende huzura ereceğim. Ve o zaman çok uzakta olmasın ne olur:(
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder