15 Ocak 2014 Çarşamba

Max Vanderburg

Günlerini o karanlık ve soğuk bodrum katında geçirirken  üst kat koridorundan gelen gün ışığı ve dışarıdaki havayı küçük bir kızın ağzından dinlemek kendisini yaşama bağlıyordu.Benim hayatımda sahip olduğum en büyük nimetten (özgürlük) yoksun olmasının dışında ona özenmiyor değilim.
Liesel ile ortak birçok özellikleri çıkıyor gün geçtikçe ama bende Max ile ortak özelliklerimizi fark ediyorum okudukça.
*Tüm her şeyi arkasında bırakarak çıkıp gitmiş buna mecbur kalmış ve pişmanlıkları var.
Bende gitmiştim bir keresinde ailemi hemde bırakmamam gereken bir durumda  kaçıp gittim annemin gözyaşları hala peşimi bırakmaz.Sonrasında benimle dargın konuşan sesi de kulaklarımı.
*Gelecekten umudu yok.
Benimde yok hatta geleceği görmek için isteğim bile yok denebilir.Ömrümün sonuna dek yaptığım hatalar ve tek düze yaşamım mutsuzluğum ana kaynağı olacak.
*Hayal kuruyor arada ama bunların hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini biliyor.
Beyhude hayallerim var benimde ancak hayaller bunların gerçekleşeceğine kendinizi inandırdığınız zaman güzeldir, benimse gerçekleşmeyeceklerine dair inancım tam.Beynimi fazla zorlamaya da gerek yok bu yüzden.
*Sağlığının gün be gün bozulduğunun o rutubetli ve karanlık bodrum katının onu her gün öldürdüğünün farkında.
Bundan en fazla 5 sene sonra sağ dizimde bir protez ile dolaşacağımın ve bunu geciktirmek için hiçbir şey yapmadığımın (yapamadığımın) bende farkındayım.

Onu tanıdıkça eminim bu liste uzayıp gidecek.
Yinede sana çok özeniyorum Max Vanderburg.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder