26 Şubat 2014 Çarşamba

Karga-II

Tüm kuşların özgürce uçtuğu dilediği yere gidebildiği sanılır ama bizim kargacık bilindiği kadar özgür değilmiş maalesef. Ayaklarında, kendisinden başkalarının göremediği bir tür pranga varmış. Ne zaman kaçıp uçmak istese başka diyarlara bu prangalar birden ayaklarını bağlar, sımsıkı kilitlenirmiş. Çaresiz olduğu yerde kalakalırmış.Aslında kaçmak kurtulmak için bazen içinde inanılmaz bir istek duyarmış. Bu isteğin kaybolmasına izin vermeden son bir hamle yapmak istese de prangalar baskın çıkarmış.

Hayal kurmayı severmiş bizimkisi. En çok hayal ettiği ise, şöyle etrafında doğadan başka kimselerin olmadığı , dallarının göğe erdiği büyük, heybetli bir ağaçta, küçücük bir yuvasının olmasıymış.Aza kanaat eden tiplerdenmiş, sahip olduğu şeyler için şükreden. Ama son zamanlarda şükredecek pek fazla birşey bulamıyormuş. Yinede vazgeçmiyormuş ama teşekkür etmekten şükretmekten.Sabırla bekliyormuş hayallerinin gerçekleşmesini. "Hepsi  olmasa da en azından bir kısmı gerçek olsa" diye geçiriyormuş içinden "çok şey istemiyorum ki:( "
Tek başına yaşıyor , hayatına pek fazla kimsenin girmesine izin vermiyormuş ki zaten çevresinde de dikkat çekmemeye çalıştığını söylemiş idik. Ama bazen öyle zamanlarda öyle yerlerde fark edilip öne çıkarmış ki işte o an okyanusun ortasında, fırtınanın göbeğinde kalmış  tahta bir salda olup okyanusun dibini boylamayı dilermiş.İletişim kurmakta zorlanmaz ama kurmayı hiç istemezmiş kimseyle.Yalnız kalabildiği, kimsenin ona birşeyler sormadığı , kimseye hesap vermek zorunda kalmadığı nadir zamanlarda etrafındaki seslerin hepsinin olabildiğince susturur, beynine sessiz olmasını emredermiş. İşte bunu başarabildiği tek an derin uykuya dalabildiği gecenin geç saatleriymiş.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder