25 Şubat 2014 Salı

Karga

Bir varmış bir yokmuş. Geceleri bile sokaklarının dolu ve gürültülü olduğu, insanların hatta sokak hayvanlarının bile yere bakarak yürüdüğü, reklam panolarında bile gülümsemeyi göremeyeceğiniz kirli bir şehirde , bu şartlarda ayakta kalmaya çalışan minik mi minik bir karga yaşarmış.Yaşadığı şehrin karasına bakıp kendini ak hissedermiş bu kargacık ama şükredermiş renginin karalığına.Saklanmayı hiç kimseler tarafından fark edilmemeyi kabuğuna çekilmeyi pek bi severmiş çünkü. Siyah rengi de zaten karanlık olan bu şehirde saklanmasını kolaylaştırırmış. Aslında en sevdiği renk griymiş karganın. Gri bir gökyüzü mesela bayılırmış.Hele birde ardından gök gürültüsü ve şimşek geldi mi değmeyin keyfine.Ama çok sevdiği bu keyfi çok az yaşarmış karga.Şehir çoğu zaman kasvetli gri-siyahi bir renge bulansa da bu karganın sevdiği türden bir renk değilmiş.Sahteymiş herşeyden önce. Birilerinin siyahla beyazı karıştırıp suni bir gri ile gökyüzünü boyadığını düşünür ve bu sahteliğe prim vermezmiş.
Günlerden bir gün diye başlayan bir hikayesinin olmasını çok istermiş kargacık. Ama her günü bir diğer sıkıcı ve can yakıcı gününün tekrarıymış.Umudunu giderek kaybetmekteymiş. Bir seferinde  yol kenarında sessiz sakin  dış dünyayı izlediği anlardan birinde umut ile ilgili konuşan iki insanın sözleri kulağına çalınmış. "Umut tehlikeli birşeydir" diyormuş diğerinden daha yaşlıca olan kadın.Karga çok doğru diye düşünmüş.Umut olsada olmasada olması gereken oluyor zaten. Kendini kandırma demiş sonra içindeki ses kargaya. Madem herşey olacağına varacak bu kadar kötümser karamsar olmanın ne anlamı var o zaman boşver sal gitsin .Çok istermiş karga "Carpe Diem" felsefesiyle yaşamayı .Ancak bu pek mümkün gözükmemekle beraber günü yaşamak bir yana  geçmişindeki keyifli geçen anların bile keyfini hiç süremezmiş.

Kimi zaman (çoğu zaman) gökyüzünde yükselip yükselip hızla aşağıya, hayatında ters giden her şeye sivri gagasıyla hızla çarpmak istermiş. Yükselirmişte... Ama her yükselişinde cesareti biraz daha kaybolur kendine tek bir iyi söz söylemeyen iç sesinin esiri olur ve vazgeçermiş.Yükselirken harcadığı enerjinin tükenmesine mi yansın, korkularından kurtulamadığına mı bilemezmiş.Çaresiz son kalan enerjisi ile yaşadığı dünyaya söve söve geri gelirmiş yaşadığı yere.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder