Aslında bütün sorun insanların sevmedikleri şeyleri yapmak istemelerinden kaynaklanıyor.
Bu böyle olmasa hiçbir sorun da olmayacak.Bu sabah ekşi'de okuduğum pazartesi sendromu ile ilgili girilen entrylerde hemen hemen herkesin ortak noktası bu. İşini sevmemek.
İşini sevmedinmi ister p.tesi olsun ister cuma farketmiyor. Tüm günler sana işkence.
Birde sevdiğin işi bekide ömrün boyunca yapamayacağının inancı eklendimi, değmeyin sendromun keyfine.
Okuyoruz orda burda. Efendim yıllarca bankacılık yaptı yok broker olarak çalıştı sonra günün birinde pılı pırtıyı toplayıp egeye yerleşti. Artık orada yaşıyor butik otel açmış stresten dertten faizlerden hesap kitaptan uzak sakin huzurlu bir hayat yaşıyor.
Alla alla nasıl oluyor o? Biz neden o kadar istememize rağmen gidemiyor yaşayamıyoruz o hayatı?
O butik otel bir bancacılık maaşıyla açılabiliyormu? Nedense böyle kişilerin açtıkları otellerde o yörenin en kazık en burnu havada yerleri oluyor. Sen değil öyle bir yer açmak bu zatı muhteremlerin açtıkları yerlerde bi kahve bile içemiyorsun vesselam.
Kimse bana martaval okumasın 17 yıldır çalışıyorum bir dikili ağacım bile yok aldığım maaş bir holdingdeki sekreterden bile daha az ama yaptığım iş aldığım sorumluluk omuzlarıma yüklenen yük sekreterin bakmak zorunda olduğu telefonlarla kıyaslandığında biri bit biri deve.
Benim gibi milyonlarca kişi var. Anadan babadan bir mal mülkte olmadığı için böyle gelmiş böyle gidecek gibi görünüyor. Umudumuz şans oyunları:)
Toscana Güneşi mi ne o filmdeki kadına ne çok özenirim mesela.
Sağlık olsun ne diyelim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder